Król Artur, Arthmael, Św. Armel, Arthwys (ang. King Arthur, wal. Brenin Arthur, korn. Arthur Gernow, bret. Roue Arzhur) – legendarny celtycki władca Brytów z przełomu V i VI wieku. Bohater licznych legend, dzieł literackich i filmów.
W tekstach pisanych Artur pojawia się po raz pierwszy w Historia Brittonum kronikarza Nenniusa z IX w. Historyczność samej postaci jak i szczegóły biografii są przedmiotem sporów historyków.
Pochodzenie walijskiego imienia „Arthur” wciąż jest kwestią dyskusyjną. Niektórzy uważają, że pochodzi ono z rzymskiego Artorius (lecz prawdopodobnie mającego pochodzenie mesapijskie lub etruskie). Naukowcy sugerowali, iż istotnym faktem w tej debacie jest to, że imię legendarnego Króla Artura pojawia się w tekstach łacińskich jedynie jako Arthur, Arturus, nigdy Artōrius. Jednakowoż może to nic nie mówić o pochodzeniu imienia Arthur, jako że Artorius został naturalnie przekształcony w Art(h)ur w języku walijskim.
Inną możliwością jest, że pochodzi od brytyjskiego nazwiska patronimicznego Arto-rīg-ios (arto-rīg- król niedźwiedź), którego korzenie pochodzą od staroirlandzkiego imienia Art-ri, za pośrednictwem zlatynizowanej formy Artōrius. Mniej prawdopodobne jest powszechnie sugerowane pochodzenie z walijskiego „arth” – niedźwiedź + (g)wr – człowiek; występują pewne fonologiczne trudności związane z tą teorią – głównie, iż brytyjskie, dwuczłonowe imię Arto-uiros powinno tworzyć starowalijskie Artgu, a we współczesnym walijskim Arthwr.
Alternatywną teorią, która zdobyła jedynie ograniczoną akceptację wśród naukowców, jest teoria, iż imię króla Artura wywodzi się z Arktura – najjaśniejszej gwiazdy w gwiazdozbiorze Wolarza, blisko Wielkiej Niedźwiedzicy. Arcturus, z klasycznej łaciny, po zapożyczeniu do walijskiego, przyjął formę Art(h)ur, a jego jasność i usytuowanie na niebie sprawiły, iż ludzie uznają go za strażnika i przywódcę innych gwiazd w Gwiazdozbiorze Wolarza.
Podobnym imieniem jest staroirlandzki Artúr. Wierzy się, iż pochodzi bezpośrednio od wczesnego, starowalijskiego, bądź kumbryjskiego Artur. Najwcześniejszym, historycznym posiadaczem tego imienia, jest syn lub wnuk króla Aidana.
Według legend arturiańskich Artur to syn Igerny i jej drugiego męża Uthera Pendragona oraz przyrodni brat: Anny-Morgause, Elaine z Garlot i Morgan le Fay. Urodzony w Glamorgan, według najnowszych odkryć, dnia nowego roku, z czego można wnioskować, że był to 7 stycznia 482.
Został królem po wyjęciu wbitego w kamień i kowadło Miecza z Kamienia. Podczas pewnej bitwy ów miecz uległ złamaniu, więc Artur otrzymał od Pani Jeziora Nimue miecz Caliburn (Excalibur).
W tekstach pisanych Artur pojawia się po raz pierwszy w Historia Brittonum kronikarza Nenniusa z IX w. Historyczność samej postaci jak i szczegóły biografii są przedmiotem sporów historyków.
Pochodzenie walijskiego imienia „Arthur” wciąż jest kwestią dyskusyjną. Niektórzy uważają, że pochodzi ono z rzymskiego Artorius (lecz prawdopodobnie mającego pochodzenie mesapijskie lub etruskie). Naukowcy sugerowali, iż istotnym faktem w tej debacie jest to, że imię legendarnego Króla Artura pojawia się w tekstach łacińskich jedynie jako Arthur, Arturus, nigdy Artōrius. Jednakowoż może to nic nie mówić o pochodzeniu imienia Arthur, jako że Artorius został naturalnie przekształcony w Art(h)ur w języku walijskim.
Inną możliwością jest, że pochodzi od brytyjskiego nazwiska patronimicznego Arto-rīg-ios (arto-rīg- król niedźwiedź), którego korzenie pochodzą od staroirlandzkiego imienia Art-ri, za pośrednictwem zlatynizowanej formy Artōrius. Mniej prawdopodobne jest powszechnie sugerowane pochodzenie z walijskiego „arth” – niedźwiedź + (g)wr – człowiek; występują pewne fonologiczne trudności związane z tą teorią – głównie, iż brytyjskie, dwuczłonowe imię Arto-uiros powinno tworzyć starowalijskie Artgu, a we współczesnym walijskim Arthwr.
Alternatywną teorią, która zdobyła jedynie ograniczoną akceptację wśród naukowców, jest teoria, iż imię króla Artura wywodzi się z Arktura – najjaśniejszej gwiazdy w gwiazdozbiorze Wolarza, blisko Wielkiej Niedźwiedzicy. Arcturus, z klasycznej łaciny, po zapożyczeniu do walijskiego, przyjął formę Art(h)ur, a jego jasność i usytuowanie na niebie sprawiły, iż ludzie uznają go za strażnika i przywódcę innych gwiazd w Gwiazdozbiorze Wolarza.
Podobnym imieniem jest staroirlandzki Artúr. Wierzy się, iż pochodzi bezpośrednio od wczesnego, starowalijskiego, bądź kumbryjskiego Artur. Najwcześniejszym, historycznym posiadaczem tego imienia, jest syn lub wnuk króla Aidana.
Według legend arturiańskich Artur to syn Igerny i jej drugiego męża Uthera Pendragona oraz przyrodni brat: Anny-Morgause, Elaine z Garlot i Morgan le Fay. Urodzony w Glamorgan, według najnowszych odkryć, dnia nowego roku, z czego można wnioskować, że był to 7 stycznia 482.
Został królem po wyjęciu wbitego w kamień i kowadło Miecza z Kamienia. Podczas pewnej bitwy ów miecz uległ złamaniu, więc Artur otrzymał od Pani Jeziora Nimue miecz Caliburn (Excalibur).
- Kategorie
- Świat Legend
- Tagi
- mity, legendy, mitologia
Prawda to nasza broń.










